Upohar

Bukure maajote tumi mon mur
Dithakat tumi bahu dur
Nijorar dore tumi aasa boi
Sire sire mur rokto hoi
Eka benka jibon pothot
Saantona tumi monor

Ro’dali ahe dawor fali
Boroxar xesot seya tumi neki?
Tumi mur sei kahini
Aane phure ji bichari

Duchoku meli dui onthore haahiti
Chaon thomki hokolu pahori
Smriti protapi samaloy onubhutir
Manuhe iyakei prem bole neki?

Kasote tomar ro’m xhaaya hoi
Poribo nidiong bhangi
Samayor patot loba likhi
Mur ei morom tomar buli
Tumi jen upohar eti

Subaase tomar saavti jai
Onuragor dubahu jorai
Khojote tomar chuli nachi jai
Nachone aahi ringiai

Kashe kashe khoj milai
Hriday nachi nachi nachi jai
Aji jote thako jiiai
Moro tomate sadaai

Sheetol dui onthor smriti soworai
Porosor piyasi humuniyah-e koi jai
“Poornotare aoworar dore tumio je mok
Kiman bhal pua”

Duchokute duchoku thole
Laje choku dhaki jai
Ketiaba tomak konduwao jadi
Khoma kori diba tumi
Tumi jen upohar eti

বুকুৰে মাজতে তুমি মন মোৰ
দিঠকত তুমি বহু দূৰ
নিজৰাৰ দৰে তুমি আছা বৈ
সিৰে সিৰে মোৰ ৰক্ত হৈ
একা বেঁকা জীৱন পথত
সান্তনা তুমি মনৰ

ৰ’দালি আহে ডাৱৰ ফালি
বৰষাৰ শেষত সেয়া তুমি নেকি?
তুমি মোৰ সেই কাহিনী
আনে ফুৰে যি বিচাৰি

দুচকু মেলি দুই ওঁঠৰে হাঁহিটি
চাওঁ থমকি সকলো পাহৰি
স্মৃতি প্ৰতাপী সমলয় অনুভূতিৰ
মানুহে ইয়াকেই প্ৰেম বোলে নেকি?

কাষতে তোমাৰ ৰ’ম ছাঁয়া হৈ
পৰিব নিদিওঁ ভাঙি
সময়ৰ পাতত ল’বা লিখি
মোৰ এই মৰম তোমাৰ বুলি
তুমি যেন উপহাৰ এটি

সুবাসে তোমাৰ সাৱটি যায়
অনুৰাগৰ দুবাহু জো্ৰাই
খোজতে তোমাৰ চুলি নাচি যায়
নাচোনে আহি ৰিঙিয়াই

কাষে কাষে খোজ মিলাই
হৃদয় নাচি, নাচি নাচি যায়
আজি যতে থাকোঁ জীয়াই
মৰো তোমাতে সদায়

শীতল দুই ওঁঠৰ স্মৃতি সোঁৱৰাই
পৰশৰ পিয়াসী হুমুনিয়াহে কৈ যায়
“পূৰ্ণতাৰে আৱৰাৰ দৰে তুমিও যে মোক
কিমান ভাল পোৱা”

দুচকুতে দুচকু থলে
লাজে চকু ঢাকি যায়
কেতিয়াবা তোমাক কন্দুৱাও যদি
ক্ষমা কৰি দিবা তুমি
তুমি যেন উপহাৰ এটি